Forumi Kuq E Zi

Pershendetje vizitor i nderuar.
Me sa duket, ju nuk jeni identifikuar akoma ne faqen tone, ndaj po ju paraqitet ky mesazh per tju kujtuar se ju mund te Identifikohu qe te merrni pjese ne diskutimet dhe temat e shumta te forumit tone.

-Ne qofte se ende nuk keni nje Llogari personale ne forumin ton, mund ta hapni nje te tille duke u Regjistruar
-Regjistrimi eshte falas dhe ju merr koh maksimumi 1 min...
Duke u Regjistruar ju do te perfitoni te drejta te lexoni edhe te shprehni mendimin tuaj.

Gjithsesi ju falenderojme shume, per kohen që fute ne dispozicion për të vizituar saitin tonë.
Per cdo gje na kontaktoni ne Forumikuqezi@live.com

Ju Mirpresim te gjithve ne forumin ton, ku do te gjeni argetim, humor, filma, lajme nga me te fundit, informacione nga me te ndryshmet, libra, programe per kompjuterin dhe shum e shum gjera te tjera. Per me shum ju ftojm te gjithve te REGJISTROHENI.....


You are not connected. Please login or register

Posto temë të re  Përgjigju temës

Shiko temën e mëparshme Shiko temën pasuese Shko poshtë  Mesazh [Faqja 1 e 1]

$EB@$TJ@N


->Fond@tor<- WebM@ster
->Fond@tor

Rrëfehet vajza e fotos historike të Luftës së Vietnamit...

U deshën pak sekonda për fotografin e Associated Press që të realizonte këtë foto ikonike. Ajo u bë simbol i horrorit në Luftën e Vietnamit. Një vajzë e vogël, e djegur nga napalmi, që vrapon nëpër rrugë. E kush nuk e ka parë dhe nuk është përlotur nga ai imazh që fitoi çmimin Pulitzer.

Kim Phuc ishte 9 vjeç atëherë kur avionët e Vietnamit të jugut lëshuan napalmin. Krahu i mori flakë. Rrobat i ranë të gjitha përtokë nga nxehtësia. Ajo vrapoi në rrugë e terrorizuar. Ulëriti disa herë përpara gazetarëve të huaj që po shihnin skenën dhe humbi ndjenjat.

Fotografi Nick Ut e mori dhe e dërgoi në spital. Aty i thanë se ajo ishte e mbaruar. Por ai u tregoi kartën e gazetarit amerikan dhe mjekët vendosën ta marrin në dorë. “Qava kur e pashë duke vrapuar. Nëse nuk e ndihmoja, nëse ajo do vdiste, unë ndoshta do vrisja veten pas saj,” thotë ai.

Vajza shkoi në spital dhe aty e mori veten ngadalë. Të tjerë gazetarë të huaj e ndihmuan të transferohej në një spital më të mirë. Pas 13 muajsh doli nga aty, por jeta ishte sërish shumë e vështirë. Ajo dëshironte që të studionte për mjekësi, por regjimi ia ndërpreu ëndrrën pasi ajo ishte imazhi i luftës. Pas shumë përpjekjesh, ishte sërish një gazetar i huaj që i siguroi një bursë studimi jashtë, në Kubë. Aty njohu një vietnamez dhe ranë në dashuri. Ishte shumë e vështirë për të që meshkujt ta pranonin me shenjat në shpinë e krah.

Aktualisht jeton në Toronto dhe thotë se bën një jetë normale si gjithë të tjerët. Kurse fotografi që e ndihmoi thotë se është i lumtur. “E quaj vajza ime,” thotë ai.


________________________
Jeta vazhdon, e ardhmja te pret, mos e kthej koken mbrapa, se e shkuara te vret.
Kam Lindur Per Te Vdekur , Por Nuk Do Vdes Pa Lene Gjurme...
http://kuqezi.albanianforum.net/

Shiko temën e mëparshme Shiko temën pasuese Mbrapsht në krye  Mesazh [Faqja 1 e 1]

Posto temë të re  Përgjigju temës

Drejtat e ktij Forumit:
Ju mund ti përgjigjeni temave të këtij forumi

Social Media Buttons